Rodzaiał 1

Rozdział 1

Studia niby zdobywa sie edukacje i wogóle, ale też znajomości.

O to jestem tu w akademiku,dokładnie  w domku dosyć dużym domku.

Ciekawe kto będzie moim współlokatorem.Chłopak czy dziewczyna obojętne,ważne żeby mili.Wchodząc na góre podziwiałam piekne wnętrze,moi rodzice są bogaci i przez to miałam problemy w szkole.Ale nie wspominam źle mojego dzieciństwa.Dom był prze piękny.Weszłam do wszystkich pokoi i zostały ostatnie drzwi z napisem Julie Nixon,weszłami zobaczyłam największy pokuj  z  balkonem zrobiony specjalnie dla mnie.

 .Rodzice zadbali o to żeby było mi dobrze.Świetnie,ale wystarczyłby mały pokojik.Nie potrzeba mi takiego luksusu,ale jeśli jest już to nie pogardze.Ogladając pokój mówiłam na głos:

-Prytwatna łazienka,mała lodóweczka,duża szafa

-I ukryta biurko w ścianie-powiedział męski głos

Pokskoczyłam,zamykajac szafe.Odwruciłam sie i zobaczyłam przystojnego,wysokiego chłopaka w czarnej koszuki.

-Nie bój się-zaśmiał się ma śliczny uśmiech-Jestem Luke Brooks

Wyciągnął ręke.Podałam ją uśmiechając się jak najładniej.

-Julie Nixson

-Będziemy mieszkać razem,zgadza się?-spytał

-Na to wygląda

-Kiedy przyjechałeś-palnełam

-Parę godzin temu,a ty?-spytał uroczo

-Przed chwilą

-Widzę,że się jeszcze nie rozpakowałaś,pomóc ci?-pytał patrząc mi prosto w oczy 

-Nie,dziękuje poradzę sobie sama

-Jeśli tak to ja idę zrobić coś do jedzenie-powiedział-lubisz makaron z serem?

-Uwielbiam-uśmiechnełam się wypakując rzeczy.

Słysząc kroki na schodach,wiedziałam,że jest już na dole.

Jejku,ale jest śliczny na lepszego trafić nie mogłam.Pomyśleć ,że mam z nim spędzić piękne 5 lat życia BEZCZENNE.

**Luke**

Przygotowując makaron,myślę nad nią jest piękna.Wydaje się miłą i mam taką nadzieje ,że tak jest.Lepiej nie mogłem trafić.Słysze kroki,idzie.Nakładam makaron,nalewam soku.I jest.

-Jak pachnie-powiedziała

-Włalaa-pokazałem na stół

Zaśmiała się.

Usiedliśmy i zaczeliśmy jeść.

Rozmawialiśmy,śmialiśmy się,dowiedzieliśmy sie troche o sobie.

-A tak wogóle to gdzie byłeś jak przyjechałam,myślałam,że jestem pierwsza

-Byłem zobaczyć na grafik lekcji-powiedziałem-No właśnie.

Wyjąem z plecaka grafik.

-Masz tu grafik na poniedziałek-pokazałem palcem na kartkę

-O,dzięki wielkie-uśmiechneła się patrząc na mnie

Zjedliśmy,więc zaproponowałem,że pójdziemy na spacer.Zgodziła się.

Wyszliśmy i idziemy w stronę parku.

-idziemy do mojego ulubionego miejsce,wiesz?-rzekłem

-Naprawdę?-zdziwiła się

-Naprawdę-przytaknołem

***

Weszliśmy do parku.

-Myślisz,że to koniec wycieczieczki?-spytałem

-No tak bo co można robić w parku?

-Zamkniesz oczy-poprosiłem-zaprowadzę cię gdzieś,OK?

Przytakneła i zamkła oczy.

Prowadziłem ją delikatnie, aż doszliśmy.

-Otwórz oczy-rozkazałem 

Otworzyła,i znieruchomiała  z wrażenie.

-Jak tu pięknie,a ten widok-powiedziała-Czy na pewno jesteśmy w parku?

-No prawie,że jesteśmy nad parkiem,to jedyna taka góra w całym mieście.

-Pewnie przyprowadzasz tu wszyskie dziewczyne,co nie?

Podrapałem się po głowie.I powiedziałem:

-Właściwie to nie-mruknołem,przygryzając wargę.

-No,jasne-patrzyła się w krajobraz-Ale nieważne.

Wyjrzała z jaskini jak z okna z 8 piętra.

-Czy przebywanie tutaj jest dozwolone-popatrzyłą się na mnie,pytającym wzrokiem

-Szczerze,.......to nie-odparłem

-Coooo!!-wrzasneła-To jak się tutaj znaleźliśmy??!!

-Spokojnie,chodzę tu od lat i nikt mnie jeszcze nie przyłapał.A dostaniecie się tu jest proste,ale nikomu o tym nie mówię.

-Więc,mi też nie powiesz,prawda?-popatrzyła się na mnie

Pokręciłem głową,na znak ,że jej nie powiem ani nie pokaże drogi.

-Od ilu lat tu mieszkasz?-spytałam

-Od jakiś 2 lat-odrzekłem

Popatrzyłem na zachodzące słońce,jest piękne,

-Lubie tu przychodzić i patrzeć ja zachodzi słońce-powiedziałem patrząc na słońce,ona też spojrzałą.Myśle ,że się zaprzyjaźnimy,na pewno jak mogliśmy by mieszkać pod jednym dachem,nie lubiąc się.

-Robię się ciemno,czas iść-rzekłem

Przytakneła głową.Wiedziała już ,że ma zamknąć oczy.

Przepraszam,za wszystkie błędy i proszę  o komentarze:*